Long Live Rock n' Roll

Long Live Rock n' Roll

Τρίτη 28 Φεβρουαρίου 2017

"Ονείρων είμαστε σκιές.."

Αρκετά χρόνια πριν, θυμάμαι να μου λένε να μην μιλάω σε άτομα που δεν γνωρίζω πολυ καλά γιατί υπάρχουν και άτομα λιγότερο "καλά" από τα υπόλοιπα. Έτσι κι' εγώ μέχρι και σήμερα δεν εμπιστεύομαι εύκολα. Μόνο που ακόμη δεν κατάφερα να καταλάβω γιατί δεν είναι όλοι καλοί. Υπάρχουν άτομα με πανέμορφες ψυχές και κάποια άλλα με ψυχές μαύρες. Τέλος πάντων, το τι ορίζει την ψυχή του κάθε ατόμου είναι δικιά του δουλειά.
Το θέμα είναι πως από πολυ μικρή ηλικία μάθαμε να υψώνουμε τείχη ψηλά και απροσπέλαστα προσπαθώντας να προστατεύσουμε την ψυχή μας μην τυχόν και γίνει κομμάτια. Πάντα υπάρχει ο κίνδυνος πως αν κομματιαστεί ξανά θα χάσουμε κάποιο της κομμάτι και δεν θα γίνει ποτέ ξανά όπως πριν, τι σημασία έχει όμως να έχεις μια ολοκληρωμένη και ατσαλάκωτη καρδιά όταν δεν είναι σε θέση να αντιληφθείς πόσο όμορφη μπορεί να παραμείνει, έστω λειψή..
Όσα κομμάτια κι' αν λείπουν, μια καθαρή ψυχή ποτέ δεν θα καταφέρει να μην είναι όμορφη, όσο τσαλακωμένη, όσο πληγωμένη κι' αν είναι. 
Σε όλα τα παραμύθια που διαβάζουμε, η "κακιά μάγισσα" έχει μια ψυχή κατάμαυρη, ίσως όμως να μην ήταν πάντοτε έτσι. Ξέρεις.. ο πόνος αλλάζει τον άνθρωπο, κάποιοι είναι πιο δυνατοί από τους υπόλοιπους και καταφέρνουν να κρατήσουν τις ψυχές τους καθαρές αν και διαλυμένες, ενώ κάποιοι άλλοι στην προσπάθεια τους να επιβιώσουν, θέλοντας διακαώς να μην βιώσουν ούτε στο ελάχιστο τον πόνο που ένιωσαν, καταφέρνουν να πετρώσουν τόσο πολυ την ψυχή τους, όπου αγνώριστη πια, καταλήγει στο να αδυνατεί να νιώσει το παραμικρό.. 
Έτσι κι' αλλιώς, ο κάθε ένας βλέπει ότι του επιτρέπουμε να δει. Το συμπέρασμα ανάγεται από το φαίνεσθαι και όχι από την ουσία. Η ουσία χάθηκε από παντού γιατί ο καθένας απορροφημένος από τα δικά του προβλήματα και  θέματα, ξεχνά να δει πως το καθετί παίρνει την αξία και την προσοχή που εμείς του δίνουμε, και τις πιο πολλές φορές δίνουμε βαρύτητα σε λάθος σημεία. Τις πιο πολλές φορές το αντιλαμβανόμαστε αργά, κάποιες άλλες και ποτέ. Το θέμα είναι πως όπως δεν γνωρίζουμε για πόσο καιρό ακόμη να βρισκόμαστε "εδώ", έτσι λοιπόν, δεν είναι δίκαιο, τουλάχιστον για εμάς να σπαταλάμε στιγμές, όπου δεν μας γεμίζουμε ολοκληρωτικά.

Ουσιαστικά, στην προσπάθεια μας να προστατευτούμε, πληγώνουμε εμείς οι ίδιοι τους εαυτούς μας γιατί δεν μπορούμε να καταλάβουμε πως η ευτυχία είναι πολυ πιο απλή υπόθεση απ' ότι την κάνουμε να φαίνεται. Το θέμα είναι να κερδίσουμε την μάχη με τον ίδιο μας τον εαυτό πείθοντας τον πως η χαρά βρίσκεται παντού, φτάνει να έχουμε ανοιχτά τα ματια μας για να την δούμε όταν χτυπήσει την πόρτα..
Το πιο αστείο είναι πως ξοδεύονται ολόκληρες ζωές γκρινιάζοντας για τα πάντα, βρίσκοντας ευκαιρίες για να φύγει μακριά η ευτυχία, καταλήγοντας μίζερα ανθρωπάκια κενά από τα πάντα με κύριο μέλημα να δίνεται  βαρύτητα στο επιφανειακό και κενό από κάθε στάλα ουσίας και νοήματος. Έτσι, αναβάλλονται τα πάντα για ένα "πιο μετά" που κανείς δεν ξέρει να ορίσει πότε θα έρθει.
Δεν ξέρουμε πως τα φέρνει η ζωή, ίσως και σ' αυτό το σημείο να έγκειται και η μαγεία της. Το θέμα είναι να κερδίσουμε τη ζωή, κάνοντας τα πάντα πιο όμορφα και πιο φωτεινά χωρίς να χάνουμε την πίστη μας στους ανθρώπους. Αν όντως καταλάβουμε πως το αύριο δεν είναι δεδομένο για κανέναν, τότε ναι, ίσως να σταματήσει η γη να είναι τόσο γεμάτη από κουρασμένες σκιές, όπου σέρνονται αναζητώντας σε λάθος σημεία το νόημα της ίδιας της ζωής.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου